Een goede baas is goud waard. Eentje die betrouwbaar is, zorgt dat alles op rolletjes verloopt, altijd meedenkt. Dus als zo iemand weggaat na tig jaar trouwe dienst, wil je daar even goed bij stil staan….

Klaas, jarenlang bedrijfsleider in een klein bijzonder café in Amsterdam, houdt van de Beatles wist ik, van David Bowie en … van Jesus Christ Superstar. Voor zijn afscheidsetentje heb ik op de melodie van I don’t know how to love him een op maat gesneden tekst geschreven. En gezongen. Ergens tussen het hoofdgerecht en het toetje.

Die ging als volgt: 

Ik weet niet hoe je loslaat

Wat te doen nu je weggaat

Lieve Klaas

Jij was… de Baas

En al ben je nu dan toch uitgebard

Je blijft altijd voor mij

Baas in mijn hart

Wie zegt me hoe t ervoor staat.

Nu dat jij er echt vandoor gaat

Voel me zo, verdomd alleen

En al zijn er zat mensen om me heen

Van jou is er maar één

Het is gemeen

Ga ik met je mee?

Neem ik ook ontslag

Spring ik in de zee?

Of alleen de gracht?

Al weet ik best dat het beter is,

Is het dat ik je zo mis.

Ooit zal ik er om lachen

Als je voor me aan de bar staat

Wie is die man?

Die luide vent?

Die doet of ie alles weet en iedereen kent

Wat denkt die man wel zeg?

Kan die niet weg?

Heeft ie net besteld

Gaat ie naar de plee

Heeft die gast wel geld?

Hij lijkt recht door zee

Maar hij doet net of ie Jezus is

“709! da’s Klaas Fris!”

Toch sta ik liever naast je

Dan zo nu hier tegenover

Je gezicht; het mag er zijn

Maar je brede schouders zijn het allerfijnst

Je schouders zijn het fijnst

Dat doet het pijnst

Dat dat verdwijnt

Die zijn het fijnst