“Je had de gezichten moeten zien. Ze vonden het zo origineel en zo leuk. Het is een monumentaal kadootje.”

De oma van Tycho, of ‘Abu’ zoals ze op zijn Spaans genoemd wordt, wilde haar kleinzoon voor zijn tweede verjaardag eens iets heel bijzonders geven. Of nuja, eigenlijk de ouders van Tycho voor nu: hij zelf zal het later pas echt kunnen lezen en waarderen. Maar dan is het gedicht al wel een vertrouwd object tegen die tijd. Want om het voor hem toch ook nu al een beetje leuk te maken, heb ik een fijne, stevige houten lijst gezocht die fijn is om vast te houden. Met binnenin, tussen de twee glasplaten, puzzelstukjes van een Winnie de Poeh puzzeltje die ik nog had liggen. Voor een speels effect: de stukjes én het gedicht bewegen mee als je de lijst schudt.

Een gedicht van de liefde van een oma voor haar kleinzoon. Voor een jongetje die al heel wat is, maar voor wie ook nog heel veel in het verschiet ligt. Dat je al vanalles in de dop ziet, maar het ook nog niet wil vastpinnen. Zo’n gedicht. Best een uitdaging, maar het is aardig gelukt. Dat Tycho van puzzelen houdt was overduidelijk, dus dat thema moest er absoluut in. En ook knuffelen, bouwen en de wereld ontdekken. Een beetje avontuur en een beetje veiligheid. Zoals bij een tweejarige past.

Pappa en mamma waren ook blij. “Je had de gezichten moeten zien… Ze vonden het zo orgineel en zo leuk! Mijn dochter vroeg: Moet ik nou nog twee jaar wachten tot de volgende?! Maar het moet wel een verrassing blijven, vind ik. Het is een monumentaal kadootje.”

Ook iemand verrassen? Jong of oud, groot of klein: voor een gedicht op maat moet je bij Prêt-à-Poésie zijn.

– De gedichten en persoonlijke informatie op deze site zijn gebruikt met toestemming van de betrokkenen. –